Uit mijn netwerk kwam ik in contact met een ondernemer, 62 jaar jong en ruim 40 jaar zelfstandig ondernemer, met een tot enkele jaren terug goedlopende winkel. De komst van de grote filiaalbedrijven, internet en de teruglopende bestedingen noodzaakten hem om te stoppen.

Brood op de plank
Natuurlijk had de ondernemer in kwestie wel wat gespaard voor z'n oude dag, maar rijk was hij er niet van geworden. Zijn pand verkopen, lukte helaas niet in deze slechte tijd. Omdat er toch brood op de plank moest komen, stapte hij naar de gemeente voor een uitkering.

Gelukkig hoefde hij zijn huis niet 'op te eten', maar hij moest wel gaan solliciteren. Daar had hij niet zoveel moeite mee. Werk vinden was niet eenvoudig. Toch kon hij een baantje vinden van een paar uur per week als chauffeur, maar dat was onvoldoende om van te leven.

Samen doosjes vouwen
De gemeente verplichtte hem tot het volgen van sollicitatie- en presentatietrainingen en last-but-not-least; hij moest drie dagen per week, zes weken lang, doosjes vouwen in een grote hal, samen met andere uitkeringsgerechtigden.

En dat vond hij toch zó denigrerend. Ik kan het me voorstellen.

Omdat hij vervolgens één keer niet was komen opdagen bij het project 'doosjes vouwen', en hij in die periode niet solliciteerde, werd zijn uitkering stopgezet.

Ik geloof het niet
Het is voor mij onbegrijpelijk dat er op deze manier wordt omgegaan met ondernemers die jarenlang aan de staat hebben afgedragen. Die nooit een beroep hebben gedaan op wat voor soort uitkering dan ook. En dan toch zo worden behandeld...

Is dit nou de manier om mensen te motiveren en te ondersteunen? Ik geloof er helemaal niets van. Zijn er dan echt geen andere zaken waarop bezuinigd kan worden? Zodat we iemand na veertig jaar arbeid niet op deze manier hoeven te behandelen?

Ik zou de makers van wetten en regels toch echt eens willen vragen: "Kijk naar dit soort gevallen! Is daar nou niet iets anders op te verzinnen?"

We wachten af of Den Haag nog realisten aan het werk heeft die de regels maken.