‘Gelukkig wordt het geen horecazaak’

Na een jaar vroeg de eigenaar van de klompenzaak of ze de winkel over wilde nemen. “Ik zei gelijk ja. Ik heb wel de naam van de zaak veranderd. Het heette De Klompenboer, maar ik ben geen klompenboer, dus heb ik er ‘t Klompenhuisje van gemaakt. Ik hoefde alleen de letters b-o-e-r op de etalageruit te vervangen. Dat scheelde ook in de kosten. Op 15 juni 1977 ging ik van start.”

“Het was de enige klompenzaak in Amsterdam, dus het was een glorieuze tijd. Tot de Stopera gebouwd werd. Op een gegeven moment stond er een volledige bouwkeet in het Rusland, de straat waar de winkel zat. Er was geen doorloop meer. Dat vond ik heel erg. Daarom ben ik op zoek gegaan naar een nieuw pand en zo ben ik in 1985 in de Nieuwe Hoogstraat terechtgekomen.”

Dat ‘t Klompenhuisje een kinderschoenenwinkel geworden is, heeft Harmke te danken aan een arts van een Amsterdams consultatiebureau. “Wij verkochten leren schoentjes die je in klompen droeg: klompsokjes. De kinderarts vertelde ouders op het consultatiebureau dat dit geweldige schoentjes waren voor kinderen die net leerden lopen. Vanaf dat moment kwam de ene na de andere kinderwagen bij mij de winkel binnenrijden. Omdat kinderen op een gegeven moment uit de klompsokjes groeiden ben ik ook kinderschoenen gaan verkopen.”

Ondanks het feit dat de buurt waar ‘t Klompenhuisje zit in de jaren ‘90 geteisterd werd door drugscriminaliteit, heeft Harmke nooit iets vervelends meegemaakt. “Er is wel eens een telefoon gestolen, maar die lag ook op een onhandige plek. En er heeft ooit een junk een briefje van honderd gulden uit de handen van een klant getrokken. Maar de klant had nog een deel van het briefje in zijn hand, dus had de junk er niks aan. Dat was eigenlijk best grappig.”

Sinds de verhuizing naar de Nieuwe Hoogstraat heeft Harmke altijd personeel in dienst gehad. “Op het hoogtepunt had ik wel vijf meiden in dienst. Die kwamen allemaal via via binnen. Als een meisje opstapte zei ik: ‘je mag weg, maar dan moet je wel zorgen dat er een ander komt’. Er was altijd wel een zusje of vriendinnetje die het overnam.” Ook haar familie heeft altijd meegeholpen in de zaak. “Mijn zoons hielpen toen ze jong waren mee en mijn kleindochter Karlijn werkt hier al zeven jaar als bijbaantje. Mijn schoondochter is zelfs een tijd lang mijn rechterhand geweest.”

Harmke’s schoondochter heeft het bedrijf in 2009 overgenomen. “Ik was toen 67 dus ik wilde er ook mee stoppen. Na een paar jaar gingen mijn zoon en schoondochter echter uit elkaar en besloot zij niet verder te gaan met de winkel. Toen ben ik er weer in gegaan.”

Inmiddels is Harmke over de zeventig, al zie je dat niet aan haar af. “Ik ben op zoek gegaan naar iemand die ‘t Klompenhuisje over wilde nemen. Er waren wel geïnteresseerden, maar die konden de financiering niet rond krijgen. Via de straatmanager heb ik nu een partij gevonden die een nieuwe winkel in het pand gaat beginnen.”

Dat ‘t Klompenhuisje verdwijnt vindt ze erg jammer. “Wat voor winkel hier nu komt is nog niet bekend, maar het wordt in ieder geval geen horeca en daar ben ik erg blij om. Ik vind dat veel leuke kleine winkels verdwijnen ten koste van eetzaakjes. Als je een hele straat volzet met eettenten, dan blijven de Amsterdammers weg en lopen er alleen nog maar toeristen door de straat.”

Er staat nu groot ‘opruiming’ op de etalage en op het moment van dit interview heeft Harmke nog een maand te gaan in haar winkel. “Ik geniet er nu nog van zo veel mogelijk te verkopen. Het is wel gek dat ik straks niet meer even naar binnen kan lopen. Maar ik kijk er erg naar uit om meer thuis te zijn met mijn man. Het boek is dicht.”