Ze bestaan nog wel degelijk, bedrijven die in meer dan 100 jaar van vader op zoon overgaan. En dan ook nog allemaal dezelfde voornaam bij de jongetjes, nou dan mag je rustig spreken van een degelijk en traditioneel bedrijf. Maar hoe zit dat wanneer de zaak zo lang in de familie blijft? Op een zeker moment komt er toch ‘vreemd bloed' in…

Paspoort
Bedrijf: Jacob Hissink Transport V.O.F.
Wie: Bert & Mariska Hissink
Sinds: 1900
Met: zoon Joris Hissink, bij grote verhuizingen worden er vaste freelancers ingehuurd.

Bert Hissink is kalm en precies. In zijn verhuiswagen liggen dekens, touwen, riemen en karretjes netjes geordend op hun vaste plek. Bert maak je niet zo snel gek, want het werk is hem met de paplepel ingegoten.

Sjouwen met servies, meubels of kunst van een ander, familie Hissink doet niet anders en ook al sinds 1900. In 2015 staat de één na jongste telg Bert (49) samen met ega Mariska (42) aan het roer van het Jacob Hissink Transport & Verhuizingen. In essentie doet hij hetzelfde als zijn overgrootvader, alleen wél met iets modernere middelen.

Aan hun eettafel in het Gelderse Terwolde zitten Bert en Mariska samen met oudste zoon Joris (20) – uiteraard ook verhuizer. De mannen komen net terug van een stevige werkdag en zijn blij dat ze zitten. ‘Het is een vak hoor, verhuizen’, zegt Bert met overtuiging. ‘Voor veel mensen is dit een enorm stressvolle gebeurtenis. Daarom proberen wij ze te ontzorgen. Senioren hebben vaak een bijzettafeltje met allemaal spulletjes op een specifieke plek. Wij pakken dit in het nieuwe huis netjes uit en zetten het terug op dezelfde manier. Zo breng je meteen een stuk huiselijkheid en veiligheid.’

Van paard naar paardenkrachten
In 115 jaar heeft het bedrijf ingespeeld op veranderingen in de markt en ontwikkelingen in technologie. Als je zo lang bestaat heb je een schat aan oude foto’s en Bert laat die dan ook met trots zien: ‘Opa reed in het begin voornamelijk bodediensten. Hij ging drie keer per week met paard en wagen vanuit Voorst naar Deventer om levensmiddelen te vervoeren. In die tijd werden dorpen bevoorraad vanuit de grotere handelssteden. Zo af en toe namen ze meubels mee. Halverwege de jaren ’50 werden de bodediensten in de avonduren uitgebreid complete verhuizingen dat na verloop van tijd de belangrijkste inkomstenbron is geworden.’

Paard en wagen maakten plaats voor een vrachtwagen en rinkelende muntjes maakten plaats voor rinkelende mobiele telefoons. Bert: ‘Ik weet nog goed dat mijn vader altijd kwartjes meenam in de wagen zodat hij bij een tankstation of klant kon bellen naar kantoor om te horen of er nog een nieuwe opdracht was binnengekomen. Dit werd al een stuk makkelijker met een semafoon en al helemaal met de mobiele telefoon.’ 

Overname
Anders dan bij Berts’ ouders en grootouders is zijn vrouw Mariska nu ook mede-eigenaar van het bedrijf. ‘Mariska is de eerste officiële eigenaar van de koude kant. Toen we de zaak in 1999 overnamen, hebben we eerst de financiële zaken geregeld. Zo kochten we meteen mijn moeder uit, want familie en geld geeft altijd trammelant’, grinnikt Bert.

In de praktijk veranderde er echter niet zo veel; Bert gaat samen met zoon Joris op pad met de wagen en Mariska stelt de offertes op. De moeder en oma van Bert deden hetzelfde en hebben Mariska er mee groot gebracht. Mariska: ‘Op mijn vijftiende kreeg ik verkering met Bert en vanaf dat moment hielp ik mijn schoonmoeder met het opstellen van de rekeningen. Dit doe ik nog steeds.’  Het bedrijf meandert steady door de tijd en doet waar het al die jaren goed in is: vervoeren met persoonlijke aandacht, gevoel en respect voor de spullen van een ander.
 

Share on print
Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter

Lees ook…