Tijdens ons leven waaiert onze identiteit uit. We gebruiken social media, zoals LinkedIn, Facebook en Twitter, we bloggen en ontvangen en sturen e-mail. Daarmee creëren we een digitale nalatenschap die na een plotseling sterfgeval kan blijven rondspoken en voor onaangename verrassingen kan zorgen.
Vaak blijkt dan ook hoe ontoegankelijk al die gegevens op internet zijn. Het is ingewikkeld, soms zelfs onmogelijk, om zonder inloggegevens toegang te krijgen tot de accounts van een overledene. Zaken zoals bedrijfsblogs en -foto’s kunnen daardoor blijven ronddwalen, terwijl het, in tegenstelling tot fysieke data, soms niet mogelijk is om de digitale eigendomsrechten op te eisen.
We zouden daarom, naast het gewone testament, ook onze digitale nalatenschap moeten regelen. Welke accounts gebruiken we? Welke gebruikersnamen en wachtwoorden horen daarbij? Wat moet daarmee gebeuren in geval van overlijden? Dat is nu niet of nauwelijks wettelijk geregeld. Nabestaanden hebben bijvoorbeeld geen recht op toegang tot accounts en dergelijke.
Vaak denken we hier pas over na als het noodlot al heeft toegeslagen. Maar, stel je voor dat een werknemer komt te overlijden. Mag je het e-mailaccount controleren, zelfs wanneer in de bedrijfspolicy staat dat dit nooit mag? Wat doe je als een nabestaande langskomt en de mailbox wil inzien? In hoeverre is privacy nog van toepassing bij een overleden persoon? Voor hemzelf is het geen issue meer, maar wel voor de nabestaanden en degenen met wie hij heeft gecorrespondeerd. Die mensen kunnen schade ondervinden wanneer bepaalde informatie openbaar wordt gemaakt.
Ook nog je beroepsaansprakelijkheidsverzekering regelen? Vergelijk dan snel via De zaak.
Hoe kun je te werk gaan na het overlijden van een werknemer?
- Bij het overlijden van een werknemer, kun je twee mensen door de mailbox laten gaan. Dat verkleint de kans op doorklikken, zodat gevoelige niet-zakelijke informatie niet wordt gelezen.
Hoe kun je te werk gaan als nabestaande?
- Bij Facebook is er geen mogelijkheid om de toegangsgegevens te krijgen. Wel hanteert Facebook eenvoudige regels bij de dood van een gebruiker. Nabestaanden kunnen daar melding van maken, bijvoorbeeld via een verwijzing naar een overlijdensbericht. Het account wordt dan in herdenkingsstatus gezet en het profiel gereduceerd.
- Bij Twitter is de procedure helemaal ontmoedigend. Er worden nooit accountgegevens verstrekt, en het verwijderen gaat al helemaal niet gemakkelijk. Je moet een officiële vertaling van de overlijdensakte naar het hoofdkantoor in San Francisco sturen. Pas daarna wordt het account door Twitter verwijderd.
- LinkedIn vraagt een nabestaande om een online formulier in te vullen om opheffing van het account aan te vragen.
- Microsoft hanteert een Nabestaanden Proces-protocol. Na het overleggen van de officiële overlijdensakte krijgen de nabestaanden een dvd met alle informatie van een Hotmail- of Windows live-account. Wachtwoorden worden echter nooit verstrekt.
- Yahoo geeft nooit inzage in de mailbox. Na het tonen van een overlijdensakte kan het bedrijf hoogstens het account en alle bijbehorende informatie deleten. Dit is dus wel een geschikte provider voor mensen die na de dood de mail nog steeds privé willen houden.
- Als Google-gebruiker heb je sinds kort beschikking over de Inactive Account-manager. Daarin kunt u aangeven dat alle Gmail-gegevens gewist moeten worden nadat u de mailbox drie, zes of twaalf maanden niet meer gebruikt heeft.
Hoe kun je je eigen nalatenschap goed regelen?
- Ziggur biedt de mogelijkheid om (gratis) online profielen vast te leggen en aan te geven wat er na overlijden mee moet gebeuren. Wachtwoorden hoeven niet te worden doorgegeven, maar wel de naam van een vertrouwenspersoon die na overlijden contact opneemt met het bedrijf.
- Digizeker is een ‘digitale kluis’ op een notariskantoor. Hierin bewaart en beheer je alle accounts en bijbehorende inloggegevens. Na overlijden krijgen nabestaanden de inlogcode van de ‘kluis’ en kunnen zij accounts beëindigen en een eventueel persoonlijk bericht lezen.
